Sunday, December 9, 2012

In België groeit de organisatiegraad

In veel landen daalt de organisatiegraad, maar niet in België. Tussen 2001 en 2010 steeg de organisatiegraad hier van 56,9% naar 60,5%, schrijven Jean Faniel en Kurt Vandaele in een artikel dat eerder dit jaar verscheen.
Een voor de hand liggende verklaring waarom Belgische bonden het goed doen is het zogenaamde Gentse model, wat inhoudt dat vakbonden een actieve rol spelen bij de uitvoering van de sociale zekerheid. In België wordt bijna 90% van de werkloosheidsuitkeringen betaald via de vakbonden. Mede hierdoor groeien de ledentallen, is er instroom van jonge leden en zijn de vakbonden crisisbestendig.
Men zou kunnen aanvoeren dat de afhankelijkheid van institutionele arrangementen de Belgische vakbonden kwetsbaar maakt – zoals de Zweedse bonden die hun ledentallen zagen dalen nadat in 2006 een centrumrechtse regering aantrad en onmiddellijk veranderingen aanbracht in de manier waarop de sociale zekerheid wordt uitgevoerd. Faniel en Vandaele wijzen er echter op dat Belgische bonden het niet alleen moeten hebben van hun institutionele positie, maar hun kracht ook ontlenen aan andere factoren zoals hun aanwezigheid op de werkplek en hun activisme.
Jean Faniel and Kurt Vandaele (2012), Geen grenzen aan de groei: de Belgische syndicalisatiegraad in de jaren 2000. Over Zweedse bonden zie Anders Kjellberg (2011), The Decline in Swedish Union Density since 2007.

1 comment:

ks said...

Mooi verhaal.
Maar helaas weet niemand wat er precies gebeurt als een Belgse regering de vakbonden uit de sociale zekerheid schopt.
Sterker nog, als zij verwijzen naar hun relatieve ledental (ongeveer drie maal zo hoog als in NL) krijgen ze te horen dat dit alleen maar komt vanwege hun rol in de sociale zekerheid en dat dit getal dus niets zegt over de betrokknheid van de achterban.
'Elk voordeel heb zn nadeel' (was toch net anders?).