Sunday, May 20, 2012

‘Bossnapping’ als reactie op ontslagen

Nick Parsons (Cardiff University) heeft een artikel gepubliceerd over de ‘bossnappings’ waarmee Franse werknemers in 2009 en 2010 op massaontslagen reageerden. Deze acties ‘leken voor een groot deel van de bevolking acceptabel te zijn en ze werden door het staatsapparaat getolereerd, ondanks het feit dat gijzeling een misdrijf is waar een gevangenisstraf op staat van vijf jaar’.

Bossnappings in Frankrijk, 2009-2010
Wanneer Bedrijf Actie Resultaat
14 feb 2008 Kléber (Michelin) 2 managers 3 dagen vastgehouden €2.500 ontslagvergoeding per dienstjaar
Maart 2009 Sony, 3M, Continental, Caterpillar, Scapa Managers vastgehouden  
April 2009 Faurecia Managers urenlang vastgehouden  
April 2009 FM Logistics Managers urenlang vastgehouden  
20 april 2009 Molex Managers 24 uur vastgehouden  
22 juni 2009 Raguet 3 managers urenlang vastgehouden Management ging akkoord met nieuwe onderhandelingen over ontslagvoorwaarden voor 73 werknemers
21 juli 2009 Alpharetta Managers urenlang vastgehouden Management ging akkoord met nieuwe onderhandelingen over ontslagvoorwaarden
22 juli 2009 Michelin Managers urenlang vastgehouden  
9 sept 2009 Giraud International HR-manager urenlang vastgehouden  
Januari 2010 Akers 4 managers 24 uur vastgehouden Management tekende overeenkomst over ontslagvergoedingen
1 feb 2010 Pier Import 2 managers een nacht vastgehouden  
1 maart 2010 Siemens VAI MT 2 managers 26 uur vastgehouden Ontslagvergoedingen verhoogd van €5.000 naar €25.000
10 maart 2010 Sullair Europe Manager vastgehouden  
Bron: Nick Parsons

De bossnappings werden niet alleen getolereerd, maar ze waren ook regelmatig succesvol, zo blijkt uit voorbeelden die Parsons verzamelde in de Franse media. Hij zegt het zelf niet, maar het lijkt plausibel dat de media niet altijd vermelden wat het resultaat is van een actie. Dat betekent dat het succespercentage nog hoger zou kunnen zijn dan de voorbeelden hierboven suggereren. Volgens Parsons kan de reactie op de bossnappings gedeeltelijk worden verklaard uit een traditie die geworteld is in uitsluiting van de vakbeweging en een gebrek aan sociale dialoog, wat zou hebben geleid tot radicalisering van vakbonden. In het begin vormde het anarchosyndicalisme een invloedrijke stroming en later ging het communisme een belangrijke rol spelen. “Ondanks de groeiende institutionalisering van de arbeidsverhoudingen in Frankrijk zorgden de zwakke structuren voor collectieve onderhandelingen ervoor dat de neiging tot arbeidersactivisme werd versterkt en dat de nadruk kwam te liggen op conflict in plaats van collectieve onderhandelingen.” Tegelijk voert Parsons aan dat de bossnappings onderdeel zijn gaan vormen van een ‘geïnstitutionaliseerd spel’. Aan de ene kant was het geweld tegen managers overwegend symbolisch; ze hebben nooit geklaagd dat ze slecht behandeld zouden zijn. Aan de andere kant bleven de eisen beperkt: “De recente stroom ‘bossnappings’ was weliswaar radicaal, maar er werd, anders dan in 1968, niet geëist om de eigenaars van bedrijven te onteigenen en particuliere bedrijven over te dragen aan werknemers of de staat.” Volgens Parsons hebben de bossnappings dan wel hun wortels in een specifieke Franse traditie, maar hij suggereert dat ze ook wel eens onderdeel zouden kunnen zijn van een bredere opkomende sociale beweging tegen het neoliberalisme, samen met de Spaanse indignados, acties in Griekenland en fabrieksbezettingen in Groot-Brittannië.

Nick Parsons, Legitimizing Illegal Protest: The Permissive Ideational Environment and ‘Bossnappings’ in France. British Journal of Industrial Relations. (Abstract)

No comments: