Sunday, June 15, 2008

SEIU-conventie: Power to the people

[Bijdrage van Edith Snoey] - Onlangs vertrok ik naar Puerto Rico, naar een congres van de Amerikaanse bond SEIU. Met deze bond hebben we als ABVAKABO FNV de laatste jaren regelmatig contact omdat we via hen in aanraking zijn gekomen met organising.
Ik ging daar heen met collega Xander en Gery, onze manager van de Exploratie. Binnen Exploratie worden eigenlijk alle nieuwe dingen in het kader van onze strategie verder ontwikkeld. Dus nieuwe producten en diensten, verenigingsvernieuwing, maar ook organising hoort daar thuis.
Op maandagochtend om 9 uur is het eindelijk zover. Het congres wordt geopend. Niet door de voorzitter, zoals bij ons, maar door een doorsneelid. Wat heet een doorsneelid. Het is een oude zwarte man, getooid in SEIU outfit met veel buttons en getooid met een baret. Hij lijkt meer een paramilitair dan een kaderlid. Maar zijn speech is indrukwekkend.
Het programma is werkelijk indrukwekkend. De wijze waarop de successen van de bond worden gevierd laten zich niet in een weblog beschrijven. Rode draad is Power to the people van John Lennon en Justice for all, het motto van de conventie. Alle sprekers zijn begenadigde sprekers en hebben ruimschoots genoeg aan de drie minuten.
Het bestuur wordt na verloop van tijd gepresenteerd en komt op alsof het een populaire rockband is. Ik vind het allemaal fascinerend en de tijd vliegt voorbij. Ik probeer mij voor te stellen dat we het ook op deze manier zouden doen en bedenk hoe raar dit zou staan. Toch kunnen we er ook heel veel van leren. De zelfverzekerdheid, de trots, het geloof in je eigen kunnen.
SEIU heeft nu 1,9 miljoen leden maar tijdens de conventie wordt vermeld dat de grens van 2 miljoen leden is bereikt. Het enthousiasme kent geen grenzen. De groeiplannen worden besproken en vastgesteld. Het gegil en geklap is met geen pen te beschrijven. Hoe vaak ik vandaag niet ben opgestaan voor een staande ovatie, ik weet het echt niet meer.
Maar ook het inhoudelijk debat wordt niet geschuwd. Resolutie 205 leidt tot veel debat. De resolutie gaat over de wens van het bestuur om tot meer centrale aansturing te komen. Bijvoorbeeld één bond in de zorg met landelijke onderhandelingsteams en ook afspraken over groei en besteding van gelden. Met name de Californische bonden zijn hier niet enthousiast over en hebben een amendement ingediend. Ook nu weer zijn alle sprekers in staat om ruim binnen de 3 minuten hun zegje te doen. Het amendement wordt verworpen. Wel gaat het Bestuur meer lokale vertegenwoordigers bij de onderhandelingen betrekken door ze een plaats in de onderhandelingsdelegaties te geven.
De bond is sinds kort gestart met een callcenter. Niet zo als bij ons vijf dagen in de week maar 7 keer 24 uur. De meningen zijn er over verdeeld want er zijn kaderleden die vinden dat op deze manier hun werk wordt uitgehold. Men is gestart in Chicago en de spreker uit Chicago is laaiend enthousiast en vraagt de rest waar ze het eigenlijk over hebben.
Alle voors en tegens die ook bij ons in de discussie een rol speelden, passeren hier de revue. Een tegenstander is kwaad dat als de telefoon wordt aangenomen men het gesprek begint met: ‘Hello, I am from the union. Can I help you?’ Wat denken ze wel zegt ze: ‘What do you mean? We [de leden] are the union’.
Uiteindelijk wordt vrijwel unaniem besloten geld vrij te maken om dit verder uit te bouwen.
Dan alweer de laatste dag van de conventie. De tijd is voorbij gevlogen. Vandaag is er een rechtstreekse straalverbinding met Barack Obama. Eventjes was er sprake van dat hij misschien zou komen maar dat zat er niet in. Vrijwel alle aanwezigen zijn gehuld in een t shirt waarop staat ‘SEIU for Obama’. Bij ons zou dat onvoorstelbaar zijn dat vrijwel alle congresgangers in een shirtje zitten met daarop unaniem de naam van degene die ze gaan kiezen. Hier niet.
Dan komt de verbinding tot stand en spreekt Obama het congres toe. Het duurt ongeveer een kwartier. Het enthousiasme van de zaal kent geen grenzen. Men staat gelijk op, applaudisseert en joelt, af en toe is Obama absoluut niet te verstaan. Maar daar gaat het helemaal niet om.
Na afloop van zijn speech barsten, helemaal op zijn Amerikaans, de confettikanonnen los, alsof Obama al gekozen is. De zaal verandert in een feestzaal.
Over alles is nagedacht. De kleur van SEIU is paars. Gedurende de hele conventie draagt ieder Bestuurslid iets paars. Dat kan een jasje zijn, een streepje in een overhemd of een das. Schitterend!
We hebben veel ideeën opgedaan voor onze bond. Dat gaan we allemaal eens aan het papier toevertrouwen en intern in ons Bestuur verder bespreken. Meer dan tevreden en voldaan verlaten wij Puerto Rico.
Edith Snoey is voorzitter van de ABVAKABO FNV. Bovenstaande tekst is een samenvatting van het verslag dat zij bijhield op haar eigen weblog.

No comments: