Wednesday, May 14, 2008

Schoonmaakcampagne leidt tot nieuwe coalities

[Bijdrage van Marijke Bijl] - In de marge van de schoonmakerscampagne deden we in Den Haag perspectiefvolle ervaringen op. De organisers van de bond richtten zich op de werkers, de schoonmakers zelf. Wij wilden zien of we solidariteit aantroffen of konden organiseren, wanneer we in wijken, verenigingen en kerken de thuisbasis opzochten: de situaties van continuïteit in het leven van mensen.
Overal trad herkenning op, kwamen verhalen los; ook breder: over andere beroepen, werkloosheid, werkdruk. En vaak gaven mensen te kennen wat te willen doen.
Hierdoor konden we delegaties samenstellen van mensen met verschillende achtergronden die bereid waren met de schoonmakers mee te gaan om te praten met de klanten van de schoonmaakbedrijven.
Controle vooraf over wat ieder zou zeggen, was er niet geweest. Het was mooi om te zien hoe alles op elkaar aansloot. De schoonmaakster zegt: we moeten steeds meer per uur doen, onze uren raken steeds meer versnipperd, het loon is niet genoeg.
De Nigeriaanse vrijwilligster gaat verder: weet u hoe vernederend het is als je alleen maar gezien wordt als een stuk gereedschap dat naar believen uit de kast gehaald wordt en weer teruggestopt. De Marokkaanse buurtwerker: we zien mensen die de hele dag bezig zijn met van het ene naar het andere baantje te rennen en aan het eind van de maand nog geen minimuminkomen hebben, terwijl ze amper tijd hebben met hun gezinnen te zijn. De dominee vervolgt: als u bij de aanbestedingen het goedkoopste schoonmaakbedrijf kiest, dan heeft dat gevolgen, inhumane gevolgen.
Uit die bezoeken ontstonden in Den Haag aanzetten tot meer. Huisartsen maakten een begin met ‘Huisartsen steunen schoonmakers’. Daarna volgden ‘Onderwijzers steunen schoonmakers’ en ‘Pastores steunen schoonmakers’. Secretaresses wilden meedoen. De eerste dichter die gevraagd werd antwoordde onmiddellijk andere dichters erbij te willen halen voor 'Dichters steunen schoonmakers'.
Het CAO-akkoord kwam sneller dan verwacht en de beweging van solidariteit heeft zich niet verder ontwikkeld, maar de ervaringen waren bemoedigend.
Een paar dagen na het schoonmaakakkoord organiseerden we een bijeenkomst met mensen die we tijdens de campagne waren tegengekomen. Zeer duidelijk werd hoe de ontwikkelingen in de verschillende sectoren in dezelfde richting gaan: uitbesteding van werk, korte contracten, meer werk in minder tijd, gefragmenteerd leven en toenemende bestaansonzekerheid.
In een rondje kwam aan de orde wat onder een 'leefbaar loon' werd verstaan. De reacties gingen veel verder dan alleen een minimumloon: aaneengesloten uren en werktijden, opeenvolging van contracten, recht op sociale zekerheid, erkenning. Interessant was dat ook onderwerpen naar voren kwamen die vooral van belang waren voor de ongedocumenteerde werkers in huishoudens, zoals huisvesting; veiligheid en vermogen tot verweer.
O zeker; er komen nog discussies. Over punten en komma's, over euro's. Met een vingerknip zal het niet gaan. Maar toch. Het biedt een perspectief om nieuwe verbanden te creëren, in de stad, door de ketens van arbeid en leven heen. En het geeft ieder die het meemaakt weer goede moed.
Marijke Bijl is actief voor het OndersteuningsKomitee Illegale Arbeiders (OKIA) en was in Den Haag betrokken bij de schoonmakerscampagne. Dit is een iets ingekorte versie van een artikel dat verscheen op de website Solidariteit.

1 comment:

AS said...

Wat een goed initiatief. Eenheid maakt macht!