Wednesday, April 16, 2008

4.000 boze journalisten

Voormalig journalist Kiyoshi Martinez (23) raakte een gevoelige snaar met zijn Angry Journalist website “waar de onderbetaalde, overwerkte, gefrustreerde, pissige en genegeerde mediaprofessionals publiek en anoniem hun woede kunnen uiten”. Meer dan vierduizend journalisten hebben er hun klachten geplaatst over slechte arbeidsvoorwaarden en dalende kwaliteitsnormen. Per mail legt Martinez uit wat de bedoeling is.

Om te beginnen, is de site vooral een platform om woede te uiten of is hij ook bedoeld als instrument om iets te veranderen aan hoe de journalistiek werkt?

“De centrale missie van de site blijft hetzelfde: om mensen een forum te bieden waar ze hun frustraties kunnen uiten en kunnen klagen over de sector en hun banen. In een perfecte wereld zouden werkgevers, managers, redacteuren, uitgevers, directeuren etc. deze site ook lezen en zich realiseren hoe beroerd het werk is van degenen onder ze. Dit besef zou misschien leiden tot ingrijpende veranderingen bij een krant, een bedrijf, in de hele sector. Maar ik ben niet zo naïef om te denken dat mijn website dat allemaal teweeg gaat brengen, daarom probeer ik ook niet om er een of andere activistische organisatie van te maken. [...] Zonder een radicale wisseling van de wacht om nieuwe strategieën door te voeren en innovaties door te voeren die meer inkomsten genereren denk ik niet dat deze woede ooit zal bezinken.

Vorig jaar waren er protesten van journalistenbonden over dezelfde onderwerpen die ook op uw website aan de orde komen. Denkt u dat het realistisch is dat vakbonden eraan kunnen bijdragen dat de omstandigheden in de journalistiek verbeteren?

“Ik zou het niet weten als het gaat om de rol van vakbonden internationaal gezien (en al helemaal niet de vakbonden van journalisten), maar volgens mij hebben vakbonden nauwelijks macht om iets te doen aan de massaontslagen die hier in de States plaatsvinden. Misschien dat ze bescheiden verbeteringen tot stand hebben gebracht voor werknemers, maar een vakbond kan je baan niet redden als de inkomsten tegenvallen en de krant gedwongen is om mensen te ontslaan. Verder denk ik dat één van de belangrijkste kwesties bestaat uit het tekort aan banen in de journalistiek, met een overvloedig aanbod van vers afgestudeerde journalisten. De onderhandelingsmacht ligt daarom bij de werkgever, niet de werknemer. Persoonlijk denk ik dat deze felle concurrentie leidt tot lagere lonen, zo van ‘hey, als jij het niet doet voor dit bedrag, dan heb ik vijf anderen die het wel doen’. Ik kan me vergissen hoor, zoals gezegd ben ik niet goed bekend met journalistenvakbonden”.

Martinez gaf zijn baan als journalist op en werkt momenteel als woordvoerder voor de Republikeinen in de Senaat van Illinois. Heeft uw huidige werkgever een opvatting over uw activiteiten op internet?

“Ik heb geen idee wat mijn huidige werkgever vindt van mijn online activiteiten, omdat ik het nooit heb gevraagd en men is er nooit over begonnen. Ik doe dit in mijn eigen vrije tijd, buiten kantooruren en er is geen enkel conflict met mijn huidige baan”.

No comments: